X
تبلیغات
رایتل

چند خط روضه !

دوشنبه 5 مرداد‌ماه سال 1394

انگار دیگر برایمان عادی شده است دیدن صحنه های جنگ و قتل عام 

دیگر حتی نه بغض میکنیم، نه اشک میریزیم،نه قلبمان تیر میکشد

نهایتا هم اگر خدایی نکرده  وجدانمان درد بگیرد، سری به نشانه ی افسوس تکان میدهیم و تمام.

شما را میکشند و قطعه قطعه میکنند

و من مسلمان پر مدعا، بدون ذره ای دغدغه روال عادی زندگی ام را طی میکنم

و تازه گاه گاهی هم از سر سرخوشی  زیاد،غم نداشته های کوچکم را میخورم...


آی قایقران:

من یقین دارم یکجای سبک و سیاق و شیوه ی این نوع زندگی کردنت لنگ میزند.

یک سیکل معیوب

یک حرکت مسخره و تکراری

 تلاش و تکاپو و هزینه کردن عمر و جوانی و... برای چه؟

مال و منصب و جایگاه اجتماعی بهتر؟

غیر این است؟

خواهشا حرف از اخلاص و رفع و رجوع درد جامعه و این های نزن که  بدجور خنده ام میگیرد

اصلن تو هم مثل همه،نقشه ی  این جاده های از پیش طراحی شده را طی کن ببینم کجای دنیا را میگیری...


اللّهُمَّ إنّا نَشْکو إلَیْک فَقْدَ نَبِیِّنا، وَغَیْبَةَ وَلِیِّنا، وَکثْرَةَ عَدُوِّنا، وَقِلَّةَ عَدَدِنا، وَشِدّةَ الْفِتَنِ بِنا، وَتَظاهُرَ الزَّمانِ عَلَیْنا...

خدایا جان... شرمنده اما من واقعا واقعا واقعا شکایت دارم آ...

نظرات (1)
چه عکس دلخراشی ...........
سالهاست بزرگترین درد ما این است...
"بی تفاوت" بودن..
پاسخ:
بی تفاوت بودن+سردرگم بودن
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
پست الکترونیکی :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد